AYAKLARININ GÖLGESİ DEĞDİ

Bir sokak lambası oldum
Kuytu köşelerin yalınızlığıydım
Kuytu köşelerde bekledim seni
Bir budala sandılar beni
Oysa budala değildim
Kanatlıların dalıydım
Ve beni en çok küçük kanatlılar sevdi
Sonra dünyanın en cimrileri orduları ile geldi
Ne biriken tozlarımı
Ne de biriktirdiğim yıllarımı görmediler
Kahkahalar atıp
Bir budala dediler
Geçip gittiler
Tozlarım, yıllarım gözlerime perdeler biçip durdu
Ama hiçbiri yakışmadı
Ya boyu denk gelmedi
Ya eni
Ve hiçbirinde pile yoktu
Bitmeyen bir kum saatine döndüm
Hep içime aktım
Yağmurlar, karlar, rüzgârlar, güneşler misafir ettim de 
Bir sen gelmedin dedim durdum
Çok bekledim çok
Yaz mıydı, kış mıydı
Gece miydi, gündüz müydü unuttum
Yaş’lanmış mıydım
Yaş mı almıştım bilemedim
Sonra ayaklarının gölgesi değdi donmuş gövdeme
Gözlerimi ovuşturdum gizlice
Tozlarıma , yıllarıma öyle veda ettim o gece

Can Nazlı

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s